Uit je hoofd.
In je lijf.
Gedragen door
de natuur.
Ontmoetingen die je dichter brengen bij jezelf
In verbinding met de natuur, met jezelf en met wat voor jou op dit moment klopt.
Er gebeurt iets bijzonders wanneer we echt samen zijn.
Een gesprek dat dieper gaat dan verwacht. Een herkenning in het verhaal van iemand anders. Een vraag die blijft hangen. Of een stilte waarin niets gezegd hoeft te worden.
Soms ontstaat dat binnen, soms buiten, midden in de natuur. Want ook wanneer we niet tussen de bomen staan, kan de natuur ons iets laten zien. In wat groeit, verandert, rust of opnieuw tot leven komt, herkennen we soms ook iets van onszelf.
We zijn immers zelf natuur. Verbonden met alles wat leeft, ook wanneer we dat even uit het oog verliezen.
Samen stilstaan, ontdekken en ervaren wat er ontstaat. Met ruimte voor diepgang, verwondering en het leven zoals het zich aandient.
De weg naar jezelf begint
niet met zoeken.
Maar met luisteren.
Een ontmoeting ontstaat niet volgens
een vast plan.
Iedere mens is anders. Iedere ontmoeting ook. En juist daarin zit voor mij iets bijzonders.
Je weet nooit helemaal waar een gesprek je brengt, wat je raakt in het verhaal van iemand anders of welke vraag ineens bovenkomt. Soms herken je iets van jezelf in een ander. Soms kijk je door een andere blik ineens anders naar iets wat je al lang dacht te kennen.
Ook de natuur doet daarin mee. Of we nu buiten wandelen of binnen samen zijn, ze kan ons iets laten herkennen in wat groeit, verandert, rust of opnieuw tot leven komt.
Er hoeft niet vooraf vast te liggen wat er zal ontstaan. Er mag ruimte zijn voor nieuwsgierigheid, voor diepgang, voor lachen en voor verwondering.
We ontmoeten elkaar en laten het leven even mee bepalen waar we uitkomen.
