DIT BEN IK

Ik hou van keien,
gepolijst door stromend water.

Van verweerde kasten,
een stoel met afgebladderde verf.
Van de kleuren en de lagen die zichtbaar worden
wanneer de tijd haar werk heeft gedaan.

Ik hou van de natuur.

Van haar ritme.
Haar rauwheid.
Haar rust.

Ze herinnert me eraan dat alles verandert,
groeit,
beweegt.

En dat er schoonheid zit in elke fase.

Ik hou van met blote voeten lopen.

De aarde voelen onder mijn huid.

Het koele gras in de ochtend.

Warm zand op zomerdagen.

Het brengt me terug naar eenvoud.
Naar mijn lichaam.
Naar het hier en nu.

Ik hou van kruiden.

Van hun eenvoudige schoonheid,
hun stille kracht
en de wijsheid die ze dragen.

Ik hou van stilte.

En van gesprekken waarin niets hoeft,
waar woorden mogen ontstaan
en stilte even waardevol is.

Ik hou van naar de lucht kijken.

Van wolken die voorbij drijven.

Van het diepe blauw.

Van de roze en paarse tinten die de hemel soms kleurt.

Het voelt als magie.
Alsof het leven even knipoogt.

Ik hou van het maanlicht.

Van de maan die telkens verandert
en toch altijd zichzelf blijft.

Ik hou van de zonsopgang.

Van het besef dat elke dag opnieuw mag beginnen.

Ik hou van mijn eigenzinnigheid.

Ze bracht me hier.

Bij wie ik ben.
Bij wie ik liefheb.

En ik hou van Nyssa.

Omdat zij me elke dag opnieuw herinnert aan wat echt belangrijk is:
aan aanwezigheid,
aan vertrouwen,
aan leven in het moment.

Misschien hebben al die dingen iets gemeen.

Ze proberen niet iets anders te zijn dan wat ze zijn.

Ze veranderen.
Ze bewegen mee met het leven.

En precies daarin schuilt hun schoonheid.

Kristel